Logboek: van La Rochelle naar St. Denis-d'Oleron

La Rochelle ... wij liggen vooralsnog in de 'buitenmarina', maar daar valt erg weinig te beleven. Gelukkig gaat er een 'bus de mer' naar de Vieux Port (op de foto de ingang) en dat is véél leuker - en dus ook veel drukker.

Als we informeren bij de havenmeester wordt ons duidelijk gemaakt dat er géén plaats is in de oude haven, maar we denken dat we ons dom houden (zijn we goed in, inmiddels) en gewoon naar binnen varen ... meestal wordt er echt wel een plekje gevonden.

's Middags komt de Spindrift, met Frank en Jill binnenlopen - we komen ze al vanaf Trébeurden regelmatig tegen en het wordt nu toch echt tijd voor een nadere kennismaking. We drinken bij ons op de boot een borrel (en nog één, en eentje om het af te leren ...), hebben daarna geen zin meer om te koken en halen maar een pizza - hoeven we morgen geen boodschappen te doen!

11 augustus: de weersberichten zijn ietwat dreigend, dus als we nog naar Ile d'Oleron willen, moeten we snel vertrekken: we worden wakker met een matig windje en zonneschijn - snel maken we de boot in orde en vertrekken. Het weer blijft mooi, maar de wind trekt al snel aan naar de (voor het eind van de middag...) voorspelde 5-6 BF en manoevreren in de drukke, kleine haven van St. Denis met zo'n wind is níet onze hobby!

Gelukkig gaat het prima en, we hadden de rood-gele boot bij binnenkomst al gezien, de eigenaar van de Rottum staat op de kant om de lijntjes aan te pakken. Het zijn hele kleine boxen, dus we varen de Silmaril letterlijk 'vast' tussen de vingersteiger en buurboot.
Terwijl wij de boot verder aan kant maken, kletsen de Nederlanders er lustig op los ... ze hebben de oversteek naar Spanje wel gemaakt, en zijn laaiend enthousiast over Gijon. Nou hadden wij ze nog nooit zien zeilen, ze kwamen ons altijd vol gas op de motor voorbij, en op onze vraag of de huik er nog af was geweest werd bevestigend geantwoord ... ze hadden motorpech gekregen en wel 20 mijl moeten zeilen (!).

12 augustus krijgen we weer bezoek - Carolien (Ruud's zus), Juan-Carlos en nichtje Pilar hebben een vakantiehuisje aan de voet van Ile d'Oleron (Marennes) en het is een klein stukje hier naar toe. Pilar is haar eenkennigheid helemaal kwijt, en heeft het blijkbaar best naar haar zin!
Ze is heel makkelijk, en gedraagt zich de hele dag voorbeeldig. Ze is heel voorzichtig van zichzelf, en je hoeft geen ogen in je achterhoofd te hebben om haar in de gaten te houden. We lunchen in een soort Pippi Langkous-hotel / restaurantje en kunnen buiten genieten van mosselen en zalm ... het was prima. Wat Anita en ik ons helemaal niet realiseren, is dat Carolien en Juan met de auto veel meer te maken hebben met de vakantie-drukte: het eiland is voor de Fransen ook een dagjes-trip, dus het is 's morgens en 's avonds gewoon erg druk en file-rijden .... daar hebben wij al een tijdje geen last meer van!

We kijken St. Denis een paar dagen aan. In zo'n kleine haven liggen is véél leuker dan in bijv. de grote marina in La Rochelle. Op de een of andere manier is er veel meer contact met de andere bezoekers. We besluiten dan ook dat ik, als ik toch de week dat Anita weg is, ergens moet doorbrengen ik dat liever hier doe - Anita kan de kleine ferry naar la Rochelle nemen.
Ik heb veel last van mijn rug, al sinds La Rochelle, en denk dat het idee om de boot 'solo' een stuk terug te varen maar opgegeven moet worden. En dan lig ik liever hier dan in La Rochelle.

's Morgens wordt ik in de douche aangesproken door een Fransman: of ik buiten op het terras een kopje koffie met hem wil drinken? Ik herken de man absoluut niet, en overtuigd dat mij een 'oneerbaar' voorstel wordt gedaan probeer ik vernietigend te kijken en antwoord zéér kortaf: Non, merci! Ik vlucht snel terug naar de boot.... en zie na een vijf minuten de man weer aan komen lopen.
Het blijkt onze buurman te zijn, Jean Marc ... met ontbloot bovenlijf en zonder bril had ik hem niet herkend! We maken het snel goed, en drinken bij hem op de boot een paar bakken koffie - in een mengeling van Frans en Engels komen we inmiddels zeer redelijk uit de voeten. Hij heeft een klein dochtertje, Anne, 3 jaar, die over de hele steiger loopt te buurten en iedereens hart gestolen heeft.
De 'Rottum' en het 'Pronkjuwail' liggen er ook nog steeds. Gerard en Betty hebben problemen met hun e-mail, dus ik bied aan om daar even naar te kijken en krijg het nog weer aan de praat ook.

Dat moet natuurlijk gevierd worden, en we hebben een ontzettend gezellige avond!

Gerard heeft op de grote beroepsvaart gezeten, en kan met veel humor fantastische verhalen vertellen ... we hebben regelmatig de tranen van het lachen in onze ogen staan.

We worden ook weer even met de neus op de feiten gedrukt voor wat betreft het onbestendige weer in deze regio deze zomer. Het heeft zelfs de Nederlandse kranten gehaald ... Op Belle-Ile, waar wij twee weken geleden óók lagen, is een tornado overgetrokken: er is een jonge knaap om het leven gekomen, en 10 boten zouden zijn gezonken. Dit was de dag dat wij in La Rochelle zijn gebleven, omdat er forse wind (tot 8 BF) werd voorspeld - en waar we weinig van hebben gemerkt. En Belle-Ile ligt hemelsbreed een 100-150 km westelijker! Daarom varen wij dus niet uit als er 6 BF wordt voorspeld!

15 augustus: Anita stapt vroeg op de ferry naar La Rochelle, en vandaar op de TGV naar Parijs. Als alles goed gaat, staat haar zus uit de VS haar op Gare Montparnasse op te wachten - en kunnen ze morgen gezamenlijk doorreizen naar Nederland.
Gisteravond hebben we nog kunnen genieten van het aangekondigde 'fete' hier in de haven. Overdag viel het allemaal nogal tegen. In de haven was aan de boten gevraagd te 'vlaggen' (pavoiseren), maar daar was maar heel sporadisch gehoor aan gegeven en dan nog voornamelijk op de gastensteiger.
Wij beschikken helaas niet over zo'n hele vlaggenlijn, maar we hebben onze grote Nederlandse (Zeeman...) vlag maar weer eens opgediept en alle gastvlaggetjes aan elkaar geknoopt en die gehesen. De geplande 'parade' om 17.00 uur waarbij de boten zouden uitvaren bestond uiteindelijk uit een drietal bootjes ... (van onze Franse buurman hoorden we dat het voor het eerst in 5 jaar is dat het feest weer wordt georganiseerd - toen is een boot met 30 mensen aan boord omgeslagen, waarbij een aantal mensen het leven heeft gelaten).
's Avonds werd het wel erg gezellig. Het vuurwerk zou om 22.00 uur beginnen, en vanaf 21.30 wordt het heel druk op het havenhoofd. Tegen tienen wordt iedereen ongeduldig, maar er wordt al rekening gehouden met het "Frans kwartiertje" ....

De 'pompiers' komen om 22.15 aankakken, en uiteindelijk gaat pas ruim na half elf de eerste pijl de lucht in, nadat de brandweer de stroom (en daarmee de verlichting) heeft afgesloten. Jammer dat ze daarna vergeten zijn om het weer in te schakelen - we zaten zonder stroom op de pontoon.... Viva La France!

Na het vuurwerk startte 'de band' - volgens ons een gelegenheidsformatie tussen de lokale Sociale Werkplaats en deelnemers aan de 'keyboard cursus voor 65+', maar gelukkig kent het Franse publiek het reportoire uit het hoofd en verzorgden zelf de zang- en danspartijen. Ik was zéér onder de indruk van de Franse versie van de vogeltjes-dans!
Ik borrel daarna nog wat na met Jean-Marc op de buurboot, en naarmate de wijnfles leger raakt beginnen we elkaar steeds beter te begrijpen. Denk ik. Volgens mij hebben we het over zeilen gehad.
Ook op de andere boten vinden verbroederings-bijeenkomsten plaats en rond twee uur 's nachts is het op de steiger net de Kalverstraat op zaterdag-middag ... en overal horen we gerinkel van lege flessen en het 'Mérde' van op de donkere steiger struikelende mensen die hun eigen boot proberen terug te vinden.

Twee Franse boten hebben waarschijnlijk vóór het slapen gaan nog even snel uitgerekend wanneer ze weg konden, rekening houdend met het tij.
Zo laat mogelijk, graag - we willen natuurlijk maximaal uitslapen!

Zie hier het resultaat ... ze liepen vast, hebben nog geprobeerd om terug te komen in de haven en zijn (letterlijk) in de monding van de haven gestrand. Knap hoor, als je een window van 5-6 uur hebt (3 uur voor en na Hoog Water).

Ik zag ze losmaken van de steiger nadat ik Anita had uitgezwaaid, en stond zelf al te hoofdrekenen met het idee 'hier klopt iets niet ...' - en dat klopte dus wél! Ze hebben veel geluk - het is een hele rustige, zonnige dag.

18 augustus: het waait al een aantal dagen stevig door, de effecten van orkaan Bonnie. Het is heel rustig in de haven, er gaan allemaal boten weg, er komt niks bij. 's Middags wordt alarmfase 3 'Orange' afgekondigd hier, boten wordt ten zeerste ontraden naar buiten te gaan, en verwachte windstoten van meer dan 100 km/u. Gelukkig valt het hier in St. Denis erg mee, er staat een behoorlijke wind, zeker zo'n 7-8 BF, maar niet zo erg als we bijv. in Concarneau hebben meegemaakt.
Ik heb de boot weer met extra lijnen gezekerd, en heb eigenlijk vanaf 12 uur 's avonds gewoon kunnen slapen - schrok af en toe even wakker in een vlaag maar niets spectucalairs. Vanmiddag vertrekken er 's middags twee grote zeilboten richting Bretagne - één is binnen anderhalf uur terug, de tweede komt na 3 uur weer binnenlopen - het waait 'buiten' nog stevig, maar er staat ook een deining van 3.5 - 4 meter door en het is geen doen. En voorlopig lijkt er geen verbetering te komen, de weersberichten voor de komende dagen zijn onveranderd harde wind.