Vakantie Azoren

We vertrekken 17 juli 2011 met TAP Air Portugal naar Terceira, Azoren. Het is allemaal wat anders gelopen dan gehoopt: het was de bedoeling dat Ruud met de Silmaril op de Azoren zou zijn en Sigbritt zou invliegen. Slecht weer en domme pech doorkruisten deze plannen …

Via een tussenstop op Lissabon komen we in de middag aan, en pikken de huurauto op. Het hotel is makkelijk te vinden, zo groot is het eiland niet en we zijn nog op tijd voor het avondeten :). Het hotel ligt mooi aan een grote baai, gevormd door de Mont Brasil, met daarop het grootste Spaanse fort ooit gebouwd.

De eerste indruk is dat van een groen, bloemenrijk eiland, gemoedelijk en vriendelijk, nog vrijwel geen toerisme – en dat wordt de dagen erop bevestigd. Het weer is heerlijk: constant zo’n 24-25 graden, ’s ochtends wat bewolking en opentrekkend in de loop van de dag.
De top van de berg Serra de St. Barbara ligt meestal in de bewolking, dat zien we ook op de naburige eilanden – alleen de top van de vulkaan Pico, op het verste eiland dat we kunnen zien met helder weer, steekt er dan bovenuit.
Wij hadden geluk en wel wat uitzicht dat we boven waren (samen met een Nederlander, die 20 minuten op zijn knieën naar weer een bijzondere vegetarische variant lag te kijken).

Het feit dat het eiland nog niet zo toeristisch is is één van de leuke aspecten van de Azoren. Het betekent echter ook dat de faciliteiten die je zou verwachten er ook niet zijn: er zijn maar een paar hotels, buiten de ‘hoofdstad’ zul je vrijwel geen terrasjes of hotels aantreffen, en het huren van bijv. een bootje of fiets is lastig tot onmogelijk.
Verwacht buiten het hoofdstadje in de kleine dorpjes geen gezellige terrasjes – dat blijft beperkt tot de plaatselijke kroeg met wat plastic stoeltjes buiten tegen de muur :).
Wij vinden het prettig zo, het is nog onbedorven en heel gemoedelijk.

Ruud presteert het om de tweede dag in een gat op een muurtje te stappen (natuurlijk moesten de foto’s óp het muurtje gemaakt worden, niet ervoor of erachter …) en maakt een lelijke smak. Diepe, lange snee in het scheenbeen, en het bloedt behoorlijk. Gelukkig is de handtas van Sigbritt goed gevuld (Ruud trekt altijd de vergelijking met de tover-tassen in de Harry Potter films – ze zien er klein uit, maar er blijven maar spullen uitkomen!) en met Allways maandverband leggen we een ‘noodverband’ aan (makkelijk, die plakvleugels …) – en gaan op zoek naar het enige ziekenhuis op het eiland.

Die vinden we in het stadje, en we worden er niet vrolijk van. Wat een oude bende daar. Is al 50 jaar oud, en heeft volgens ons na de ingebruikname geen verfkwast meer gezien. Gelukkig is er één dame die wat Engels spreekt en ons de gang van zaken uitlegt: we worden opgeroepen voor de ‘triage’ en moeten dan wachten tot we worden opgeroepen voor behandeling.
Dat duurt en duurt, maar na een uur of drie zijn we aan de beurt – de wond wordt goed schoongemaakt, met pincet de steentjes verwijderd en een goed verband aangelegd. Ziet er zeer indrukwekkend uit. Met een recept voor pijnstillers en een adres voor het Rode kruis waar het verband verschoond moet worden na twee dagen hinken we het ziekenhuis uit: totale kosten € 6 …. en daarvoor verontschuldigen ze zich nog! Ook hier slaan de bezuinigingen op de gezondheidszorg toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.