There and Back Again …

Hoewel de weerberichten niet bepaald aanlokkelijk zijn, besluit ik te vertrekken. Ik weet dat ik slecht weer over me heen ga krijgen, maar hoop op ruim open water te zitten. Mijn voornemen is eerst een lange, meer Noordelijke slag te maken om, als ‘the shit hits the fan’ af te kunnen vallen de andere kant op en de harde wind niet extreem hoog aan de wind te hebben. Ruimte heb ik genoeg 🙂
Weer ben ik bijzonder blij met mijn High Aspect fok. Ik moet even redelijk recht tegen de wind in, maar als ik Lands End voorbij ben kan ik een lange slag maken naar NW. Het is niet gezellig, slecht weer, motregen en ik heb toch ruim 25-28 knopen over dek staan. Maar, zoals altijd, na een paar uurtjes ‘went het’ en ik heb gekozen om op stroom mee te vertrekken – dat maakt het opkruisen wat draaglijker. Ik loop toch, ondanks de zeegang, zo’n 6-6.5 knopen SOG gemiddeld op de HA en 2 x gereefd grootzeil.

Ik doe hazeslaapjes van 20 minuten. Nooit moeite mee gehad, nu ook niet. Ik wordt vanzelf wakker als er iets mis is, en zo pak je best je slaap hoor. Even rondkijken, koers en AIS checken, en de wekker op weer 20 minuten.

Als de nacht valt haal ik voor de eerste keer een Grib-file op met de Iridium-telefoon. Het werkt! Maar met het nieuws ben ik minder blij – de depressie lijkt een stuk lager over te trekken dan op de eerdere Gribs, en het betekent dat ik tegen 6-7 BF in moet voor een lange tijd en er ligt nog een depressie achter…. wat ga ik doen? Mijn slag over ZW later werd ook ingegeven door het feit dat ik dan evt. kan uitwijken naar Noord-Spanje, in het diepe deel van Biskaje blijvend.

De beslissing wordt voor mij genomen. Ik hoor piepjes van de laptop en de stuurautomaat komen. Nog even ga ik er van uit dat het even te heftig wordt voor de stuurautomaat en deze geen koers kan houden – maar dan zie ik dat een ‘Lost GPS Signal‘ wordt afgegeven. Al niet leuk met rustig weer, maar zoals de boot nu tekeer gaat kan ik niet echt diepgaand op onderzoek uit.

De Raymarine GPS is dood. Een groen of rood knipperend LEDje geeft normaal aan of ze ontvangst (of niet) heeft – en nu knippert er helemaal niets. Ik wurm me nog even in de scoop, check de bedrading, maar dat ziet er goed uit.
Ik heb een reserve Hand GPS, dus ik weet wel waar ik ben – maar zonder de GPS-gegevens in het SeaTalk-systeem weet de stuurautomaat niet welke koers te sturen, en dat is solo zeilend bijzonder lastig. Ik hak de knoop door, en ga terug naar Falmouth.

Was dit na 4-5 dagen gebeurd, dan moet je door … nu heb ik de keuze om om te keren. Ik rol de High Aspect in, hijs de kleine werkfok (die doet het beter met de wind achterlijk) en draai om.

Ik spuit werkelijk terug: ik heb nu een bakstagwind, nog steeds dik 6 BF werkelijke wind, stroom mee en klok 9.5 knoop op de terugweg. Ik ben moe, boos, tereurgesteld ook wel – maar ook opgelucht dat het nu gebeurd en niet halverwege.

Bijna precies 24 uur later loop ik Falmouth weer binnen … en mijn plekje is natuurlijk ook vergeven! Net als ik besluit om het anker uit te gooien (ik wil alleen maar slapen) zie ik twee boten vertrekken uit de kleine Visitors Yacht Haven en een gaatje maken – die is voor mij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.