Het zal allemaal mee, vandaag!

We doen het rustig aan vanmorgen, de bedoeling is om via het Kanaal door Walcheren door te tuffen naar Vlissingen, misschien Breskens. Dat zijn maar 10 mijltjes.

Het sluisje in Veere is klein, met 8 boten is die vol en de achterblijvers zijn niet blij :). Maar geen nood, bij de eerste brug in Middelburg moeten we ruim een uur wachten tot de ‘blauwe golf’ waardoor je in een uurtje door alle bruggen zou moeten zijn. Dat werkt prima bij de bruggen in Middelburg (3 stuks) maar wordt teniet gedaan in Vlissingen waar we onbegrijpelijk lang moeten wachten – zeker 15-20 boten die de boel op z’n plek moeten houden voor de bruggen daar.

Gelukkig gooien ze daarna de grote beroepsvaartsluis voor ons open, en zijn we er toch nog vlot door. Tijdens het wachten kletsen we wat met een Belgisch jacht naast ons, die van plan zijn door te varen naar Blankenberge (hun thuishaven). We bestuderen de stroom, die gaat precies nú meelopen, en fors ook (bijna springtij). Er staat ook een windje, wat beter dan voorspeld en we kunnen 30-50 graden aan de wind ‘motorzeilen’ – wij gaan na intern overleg ook dóór! Verwachting is dat we uiterlijk 19 uur dan binnenlopen in Blankenberge.

4C0FF42D-BF87-4066-8CAF-954C498F071F

Uiteindelijk zijn we rond 17.15 al in Blankenberge, we hebben continu 2-2.5 knopen méé gehad, dus we krijgen 6-7.5 mijl kado :). Zoals altijd ontzettend druk hier, maar onze Belgische vriend had ons het telefoonnummer gegeven van de havenmeester, en een half uur voor binnenlopen stellen we een boxje veilig – 3 Nederlandse boten die voor ons binnenliepen liggen achter ons drie dik tussen de steigers :). Gerechtigheid, één van die boten drong bij sluizen en bruggen overal voor. Eikel.

EF9C2AC5-989F-4EFD-914E-13D9A76D61AF

 

Veere, het mooiste stadje van Zeeland

De weerberichten zijn even minder voor vandaag. Door naar Blankenberge buitenom zien we niet zitten met dik 4-5 NW over de banken voor de Belgische kust. Ook het tij werkt totaal niet mee: veel te vroeg en veel te laat :). We besluiten een stukje ‘binnendoor’ te gaan en de voorspelde regen voor lief te nemen – Veere, here we come!

Van de Roompot naar de Zeelandbrug valt nog alles mee … bezeild, lekker windje en het blijft ondanks de dreigende lucht droog. Op weg naar de Zandkreeksluis, het Veerse Meer op krijgen we het toch om de oren :( … het regent even stevig door.  Naar Veere toe is eigenlijk nooit bezeild en met de rare kronkels in het Veerse meer al helemaal niet, maar het wordt wat lichter, slechts af-en-toe een spetter, en als we Veere binnenlopen zien we de bewolking openbreken.

Het blijft een mooi en pittoresk plaatsje. Er is geen supermarkt, bakker of slager – daarvoor is het te klein. Je loopt er in 15 minuten omheen, en er lijkt geen huisje jonger dan 100 jaar te staan. Maar allerlei ‘toeristenwinkels’ en zeker 6 -7 restaurants doen het blijkbaar wel goed :). Wij hebben meer dan uitstekend gegeten bij het Waepen van Veere, waar ze een mooi menu hadden met mosselen en kreeft.

D08E72F3-F3BE-401E-9987-7B7842B7A45B

 

Roompot

Normaal gesproken hadden we een relax-dagje ingelast hier in Stellendam. Maar de belofte van een nog warmere dag dan gisteren (hitterecord al gesneuveld) maakt de keuze makkelijker: beter op zee dan hier blijven.

We vertrekken met erg weinig wind. We motoren de geul uit, maar dan gaat er toch een windje staan, weer Zuid-Oost dus die kunnen we goed hebben. Het is inderdaad bloedheet, het windje maakt het draaglijk. Af-en-toe kakt de wind wat weg, maar soms zet hij er een tandje bij – we maken heel goed tempo naar de Geul van de Banjaard. Precies daar wordt het minder en ook nog eens vrijwel op de boeg, dus we zetten het Ijzeren Zeil bij.

Door de aflandige wind is de zee erg rustig en zijn de boeien goed zichtbaar.  Dat heb ik hier wel anders meegemaakt, en waren die kleine boeitjes in zeegang gewoon niet te zien. Nu hoeven we niet op het plotterscherm te varen en komen we met de verrekijker een heel eind.

En wéér kunnen we zo de sluis invaren! Deze week hebben we nergens hoeven wachten :). En dan maken we mee wat de rest van Nederland moet voelen: geen wind, het is een oven, en de wind voelt aan alsof er een föhn aanstaat.

Direct ‘om de hoek’ ligt Roompot Marina. Als we afgemeerd zijn druipt het zweet al van ons af, nog nooit zo warm geweest in Nederland! Jaloers kijken we naar de mensen die gewoon de boot afspringen het water in – door onze onnatuurlijke gaten in het lichaam (nierdrain van Ellis, de beenwond van Ruud) mogen wij dit water niet in.

Op alle boten zijn de mooiste windschermoplossingen gevonden :). Er hangen complete genua’s in het achterstag, en alle parasol- en zonnezeiltjes-varianten zien we terug.

F2714207-A314-490B-B1ED-821EA63AF080

Wij hebben ook een mooi opvouwbaar exemplaar, maar Ruud presteert het om één van de telescopische stokken in het water te laten verdwijnen … met een gehandicapt doekje proberen we zo goed en kwaad als het kan toch wat schaduw te creëren.  Tot overmaat van ramp moeten we ook nog boodschapjes doen en in de brandende zon naar het winkeltje 400-500 meter verderop – het voelt als een survivaltocht door de Sahara!

’s Nachts om 24.00 uur is het nog boven de 30 graden en te warm in de achterkajuit, zelfs met de fan vol aan. Alle ramen staan open om iets van een luchtstroom te krijgen, maar rond 00.30 uur gaat opeens de wind vol ‘aan’ – van niks naar 6-7 BF in 5 seconden! Er trekt onweer over. Pandemonium in de haven, alle mannen in onderbroek en met zaklantaarns naar buiten om de lijnen te controleren, of weg- of stukgewaaide parasols en zonnetenten te redden.

De boot lucht wel even lekker door, maar de onvermijdelijke regen die volgt noodzaakt ons toch de raampjes te sluiten. Toch heeft  dit natuurgeweld wel wat … als je het vanuit de kuip en onder de sprayhood kan volgen :).